صبا ( 1344 - 1274 ) عليرضا صبا ، فرزند غلامرضا ( نديم‌باشى ) ، نوادهء مرحوم فتحعلى خان صبا ملك‌الشعراء شاعر قرن دوازدهم هجرى است . صبا در سال 1274 هجرى شمسى در تهران قدم به عرصهء هستى نهاد ، تحصيلات مقدماتى را در مدارس تهران فراگرفت و علوم اديبه را از محضر اديب نيشابورى در مشهد و شمس العلماء قريب متخلص به ربانى در تهران آموخت . صبا فنون شعر و ادب را از استاد ملك‌الشعراء بهار و حسين سميعى ( اديب السلطنه ) فراگرفت و از نوزده‌سالگى وارد خدمات دولتى شد . در آغاز در وزارت پست و تلگراف به كار پرداخت ؛ ازآن‌پس به وزارت كشاورزى انتقال يافت و در پستهاى مختلف انجام‌وظيفه كرد و به مدارج عاليه دست‌يافت . سرانجام در سال 1344 شمسى چشم از جهان فروبست . صبا در بيشتر انجمنهاى ادبى تهران عضويت داشت و در دواوين شعراى متقدم مطالعات وسيعى نمود و از اين رهگذر توانست به شعرش رونق دهد و با رموز شعر اساتيد فن آشنا شود . صبا در شعر سبك شعراى خراسان را با طرزى تازه و شيوه‌اى نو پيروى كرد و مضامين اشعارش توصيف مناظر طبيعت و زيباييهاى گل و ريحان بود . جشن نوروز خوشا جشن نوروز فرخنده فال * كز او شد جهان را دگرگونه حال ز نوروز يابد زمين خرّمى * ز نوروز گيرد هوا اعتدال